Het is vrijdag de dertiende, dus bleven mijn Oreo’s hangen in de snoepautomaat, nadat ik de trein die ik had moeten hebben voor mijn neus had zien wegrijden. Zo’n dag. Een jonge man komt naast me staan. Hij is wel in voor een experiment en besluit iets te kiezen uit de automaat boven de Oreo’s, in de hoop dat ze op het vastzittende pakje vallen. Uiteraard mislukt het. Maar door deze poging tot het redden van mijn avond voel ik me wel verplicht tot een gesprek. Bovendien heeft hij me de zak met snoep overhandigd om samen met hem te delen. Hij stelt me de standaard vragen als “Wat doe je zoal in het leven?” en “Hoe was je dag?” die zo simpel lijken maar vaak juist zo ingewikkeld te beantwoorden zijn. Ik mompel wat over ziekte en de scherven opruimen van gebroken liefdes en ben daarmee semi-eerlijk. Hij vertelt me over het bierbrouwen met zijn vrienden en het borrelen deze avond. Ik vind hem aardig, maar ik voel me ook ongemakkelijk. Waar is die sticker voor mijn voorhoofd met ‘lesbisch!!!!!’ als je hem nodig hebt?
In de trein is het druk en weet ik hem af te schudden. Ik voel me schuldig. Daar zit ik dan met de door hem betaalde zak snoep in mijn tas en ik heb hem niet eens gedag gezegd. Ik ben goedhartig en een beetje ongemakkelijk tegelijk, zo blijkt. Ik spiek om me heen in de trein in de hoop dat hij me niet gevolgd heeft en herinner me ineens een soortgelijke situatie in een kroeg met een flirtende man. Ik wist hem af te schudden via een move achter zijn rug langs, waarna ik rennend de kroeg verliet. Ook toen verlangde ik naar die sticker op mijn voorhoofd. Want flirtende mannen, wat moet ik ermee?!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.