We eten bij familie. Van tevoren ben ik nerveus en onzeker, maar ik ben ook vastberaden om te gaan en mijn sociale skills weer eens aan een test te onderwerpen. De vorige keer dat ik hier was is een aantal maanden geleden en toen ging ik kapot van vermoeidheid weer weg. Maar met de tijd leer je nieuwe tactieken zo blijkt. Ik praat mee en gooi zelfs af een toe een goed geplaatste grap in het gesprek. Vervolgens zoom ik weer even een minuut of 10 uit, om bij te komen en even te voelen hoe het met me gaat. Aan het einde van de avond voel ik mijn kaak trillen van vermoeidheid; het is tijd om te gaan. Als we terug lopen naar het station, verwacht ik een klap, maar die blijft uit. Die oh zo gevreesde, gehate oerknal van vermoeidheid: hij is er niet. Ik ben zo ongelooflijk verbaasd. Het heeft me meer dan vier jaar gekost om dit weer te kunnen. Ik kon sociaal helemaal niks meer. Tot een halfjaar geleden kon ik niet langer dan een uur met mensen afspreken, daarna was ik afgepeigerd en moest ik vaak dagen bijkomen. En zie mij nu, een hele avond onder de mensen en het lukt me gewoon! En dat terwijl ik me echt heb afgevraagd of ik ooit weer in staat zou zijn om dit te kunnen. Het heeft me zóveel vallen en opstaan gekost. Ik ben jaren als einzelgänger door het leven gegaan. Maar ik kan het weer. Ik heb een manier gevonden die bij me past.
Terwijl ik dit typ, lepel ik van een McFlurry. Het was namelijk tijd voor een traktatie om even in mijn eentje de avond te overdenken en me even heel trots en hoopvol te voelen. Wat een overwinning is dit!!!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.