Ik zit. Ik kijk. Er komen mensen langs. Soms zijn ze ontspannen. Soms zijn ze gestrest. Ze willen niet op elkaar wachten. Of zijn bang dat iemand niet op ze wil wachten. Of zijn bang dat er niemand op hen wacht. Een jongen doet trucjes op zijn skateboard. De opa wil eigenlijk graag doorlopen. Het skateboard uit zijn jeugd was niet leuk, zegt hij. Opa weet het beter. Er komen hardlopende mensen langs, als galopperende kuddes. Ze zien er gezond uit. Ze communiceren als roedeldieren. Er is een leider die het tempo bepaalt en de rest waarschuwt voor fietsers. Een poes loopt verdwaald door de duinen. Een klein meisje praat tegen de kat in een taal die ik niet ken. De zon weerkaatst op de zee. Een groep mensen praat al een kwartier over voedingswaren in de Albert Heijn. Sommige stelletjes lijken zo op elkaar dat ze hun individuele trekken bijna verloren hebben.
Mijn hoofd kabbelt er rustig doorheen. Misschien val ik wel samen met mijn omgeving. Er zijn gedachten maar ze zijn niet belangrijk. Ik ben alleen, maar niet eenzaam. Ik ben een introverte dromer, ik kan alleen zijn tussen de mensen. Als ik te lang in mij zit, dan vind ik de toegangsdeur niet meer en kom ik nooit meer buiten. Maar een dagje ertussenuit, een dagje uit de wereld, teruggetrokken in mij, dat vind ik heerlijk. Ik besta en ik sla gade.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.