Ik zit op een steiger in de stad in de zon
In mijn buik heeft een duistere holte zich gevuld met angst
De ademhaling is verbannen naar een hoogte in mijn borst die te nauw is
Naast me lachen mensen uitbundig
Ze omhelzen elkaar
Voor me kleurt de zon de witte wijn in kristallen glazen goud
Vrouwen roeien met een bootje door het water met kalme regelmaat
Er worden stokbroden gedeeld en pizza’s
En zorgeloosheid
De dronken man met zijn zwaaiende bierblikje wordt genegeerd
Want het is lente op de steiger en het ongeluk is elders

Ik verstop me in andermans taferelen en laat mijn gedachten drijven op gespreksflarden
Vergeet de pijnlijke holtes in mijn lijf die jammeren om oude dingen
Op deze plek mag vroeger even verleden tijd zijn
Ik zie dat de bomen weer groen zijn geworden en zich niks van het lijden hebben aangetrokken

De bomen en de lachende mensen met hun stokbroden delen iets met mij en ik laat me langzaam door ze helen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.