De avond en de schemer zijn om in te zwerven
Om gedachten en tranen de vrije loop te laten
Er is een soort rust in de wereld en ik kan me al lopende verstoppen in het duister
Op stenen muurtjes zitten mijmeren
De koele lucht voelen stromen
En ik ga nog niet naar huis
Mijn voeten gaan pas terug als het in mij weer veilig is
Als ik weer geloof dat ik het kan en niet verdwijn
Me weer even stoer voel als ik diep vanbinnen ben

Ik gedij in het mysterieuze van de lege straten en de verlaten parken
Morgen is een onbeschreven dag
Alles is weer nieuw en wat mij definieert is heus goed diep vanbinnen opgeslagen
Met een veilige warme wand eromheen

Het ritselt in mij en oude stemmen fluisteren hun bezweringen

Maar in feite ben ik onaantastbaar en er is nog nooit iets van mij onherroepelijk verloren gegaan
Ik vond alles vroeg of laat weer terug

Ik ben veilig opgeslagen in mezelf en niemand die daar bij kan komen

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.