Soms moet ik niet te lang nadenken, maar gewoon springen met mijn ogen dicht. Want ik denk zoveel na, dat de kans groot is dat ik eindeloos blijf twijfelen bij de rand. Ik sta stil, kom niet vooruit, veel te druk met peinzen en zeker moeten weten.
Terwijl ik nooit absolute zekerheid zal krijgen en zoveel van beweging houd. Stilstaan maakt me ongelukkig en daarom moet ik af en toe gewoon gáán. En dan zie ik wel weer waar het schip strandt. Als het me niet bevalt, zie ik het maar gewoon als een alternatieve route, van waaruit ik ook weer terug kan keren naar huis. Mét extra levensevaring op zak.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.