Vannacht toen het donker was
Heb ik het licht gezien
Het verlichtte mijn ziel
Ik keek er eens rond
Ik sloeg wat draden schuldgevoel weg
Verbrandde wat angst in een vuur
De hitte ervan deed zeer
Maar daarna voelde ik me opgelucht
Op sommige plekken
Werd ik aangevallen door woede
Ik nam het in mijn armen
En suste het tot het in slaap viel
De vreugde danste rond
Niet te stoppen was ze
Ik moest er erg om lachen
Verliefdheid droop van wanden
Hing op banken
Ik doopte mijn vinger erin
Het smaakte zoet
Ik begreep dat je er niet teveel van moet snoepen
In een donker hoekje
Vond ik de schaamte
Ik zette haar in het volle licht
En vertelde dat ook zij er mag zijn
Het verdriet hing overal rond
Pakte me vast en liet me niet meer los
Maar ik liet me er niet door tegenhouden
Want in het midden van mijn ziel
Zat er iemand op een stoel
En toen ik keek wie daar zat
Zag ik dat ik het zelf was
Ik zag dat ik genoot
Van alles wat aanwezig was
En niks leek teveel te zijn
En niks was ondervertegenwoordigd
Ik heb mezelf nog nooit
Zo volmaakt tevreden gezien

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.