Soms vraag ik me af of ik het zingen eigenlijk mis. Was ik echt zo ongelukkig toen ik zang studeerde? Wie zal het zeggen. Als ik aan die periode terugdenk, voel ik vooral ongemak. Toen ik stopte voelde het als verlost worden van kiespijn. En dat terwijl het ooit mijn enige wens was in het leven: zangeres worden. Ik stelde het zingen boven de liefde, boven een eventuele kinderwens, boven alle andere bezigheden. Ik stelde het misschien wel boven het leven zelf.
Ik haalde er iets uit wat ik in het dagelijks leven niet kon vinden. En misschien is dat meteen de reden dat ik het niet mis. Ik vind het leven nu best leuk soms. Dus is het zingen niet meer noodzakelijk om het aan te kunnen. Ik hoef niet meer te verdwijnen in een droomvlucht naar de muziekhemel, want het aardse leven blijkt plots ook de moeite waard.
En toch voelt dat raar. Ik ben bijna mijn hele leven bezig geweest met zingen. Ik dacht te sterven als ik ermee zou stoppen.
Maar hier ben ik, levend en wel. Het voelt als een geheim juweel dat ik met me meedraag. Want ik weet dat ik het nog kan. Ik weet dat ik het weer zou kunnen afstoffen als ik dat wil. Ik weet dat ik er verdomd goed in ben.
Maar toch voel ik nu niet de behoefte er wat mee te doen. En dat is oké. Ik zal nooit vergeten wat het me gebracht heeft. De lichtheid die het me gaf in tijden van de grootste zwaarte. Het is nog steeds onderdeel van mij. En wie weet wat de toekomst zal brengen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.