Ik struikel over de drempel van 2018, hup het nieuwe jaar in. Huil gelijk alles bij elkaar, kijk gedesillusioneerd naar het vuurwerk, met mijn gedachten mijlenver weg. Het jaar is schoon, fris en nieuw, maar ik ben dat niet. Alles wat ik in 2017 bij me had sleep ik zo mee het nieuwe jaar in. Schoon schip maak je niet met het verwisselen van een jaartal. Toch schieten mijn gedachten even terug naar oudjaar vorig jaar. Ik zat alleen thuis. Te moe om samen met mensen te kunnen zijn. Om 12 uur keek ik even door het dakraam naar al het vuurwerk en dook daarna mijn bed in. Het idee van het in mijn eentje vieren voelde zo stoer, de uitwerking was simpelweg eenzaam, zoals het grootste gedeelte van mijn leven.
Ook deze keer staar ik om 12 uur naar het vuurwerk, ditmaal met de liefste vrouw aan mijn zijde. En toch voel ik me onverminderd alleen. Soms is je alleen voelen niet op te lossen met gezelschap, kan ik haar missen als ze naast me staat. Wat ik mis is waarschijnlijk iets anders. Het is het verlangen naar dat puzzelstukje dat de leegte op zou kunnen vullen, wetende dat geen eentje ooit zal passen. Ik moet leren leven met leegte, hoe vol en rijk mijn leven ook is. Hoeveel ik ook van de vrouw naast me houd. Al zou ze me alle sterren aan de hemel geven, ze zou me nooit dat ene puzzelstuk kunnen aanbieden. Daarmee leren dealen is aan mij, niet aan haar.
In 2018 worden de mensen niet ineens lief, wordt het geen wereldvrede, redden we wéér de aarde niet. Is er niet ineens ‘gemeenschapszin’, zoals onze koning dat zo bedenkelijk uitdrukt. In 2018 is er alleen de mogelijkheid om in mijn eigen, kleine universum zoveel mogelijk vrede te creëren. Echtheid, eerlijkheid en ruimte in mijn eigen kleine koninkrijk. En dat zal ik zeker niet laten. Ik kruip 2018 in op handen en knieën. Ik ben zo moe en kapot. Maar ik weet ook dat ik, net zoals alle jaren hiervoor, het leven nooit door mijn vingers zal laten glippen. Hoe ruk of kloterig het zal zijn, hoe moedeloos ik me ook voel.
Ik ben alleen, maar niet meer eenzaam. Ik ben krachteloos, maar niet zonder moed. Ik ben verdrietig, maar niet zonder geluk.

  1. Jasmien says:

    De laatste paragraaf vat mijn gevoel ook samen.
    We komen er wel, met ups en downs .. en lukt het niet in 2018, is er nog 2019, 2020 en verder …

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.