Als ik iets doe, doe ik het intens en ben ik in staat om mezelf ermee uit te putten. Het heeft lang geduurd voor ik besefte dat ik werk, ook al is het zelf gecreëerd en op vrijwillige basis. Ik stop heel veel energie, liefde en tijd in een project dat me aan het hart gaat. Het geeft me vanalles, biedt me uitdaging en maakt me blij. Maar ook hier ligt het gevaar op de loer. Ik kan zo diep in dingen duiken, dat het Alles wordt. Ik kan er letterlijk de hele dag mee bezig zijn, ook al ben ik op het oog iets anders aan het doen. In mijn hoofd kan het doorgaan, of tussen de bedrijven door op mijn telefoon, in de gesprekken die ik voer. Het maakt dat de wereld om me heen kleiner wordt, tot deze verdwijnt. Dat is fijn voor een paar uurtjes, maar na een hele dag me onderdompelen ben ik kapot. Dan ben ik mentaal en fysiek leeg, voel ik me doodmoe en begint mijn lijf te sputteren. Dan weet ik dat ik weer te diep ben gegaan.
Het is een wankel evenwicht, want ik wil die intensiteit ook niet kwijt. Het zorgt ervoor dat ik dingen goed doe en zorgvuldig, dat er gevoel in zit, dat het werkt. Maar ik wil mezelf ook niet kwijt en al het andere in het leven dat losstaat van werk. Dat maakt dat ik moet zoeken, elke keer weer, hoe ik omstandigheden kan creëeren waarin ik me veilig kan verliezen, zonder kwijt te raken.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.