Openheid als nieuwe moraal

In hoeverre draagt online openheid over psychische klachten bij aan openheid in het echt? En wat betekent openheid als zijnde nieuwe norm voor mensen die – om wat voor reden dan ook – niet open kúnnen zijn? Vragen die me bezighouden. Ik geloof in openheid, omdat ik geloof in educatie. Ik geloof in mensen confronteren met wat zij niet kennen. Ik geloof in vragen beantwoorden, uitleg geven, vertellen hoe dingen voor me werken. Ik geloof in onwetendheid wegnemen, in conversaties, in leren van elkaar. Maar ik weet ook dat het voor sommige mensen te vroeg is om open te zijn,

Lees meer

Depressief, maar niet alleen

Onlangs ging ik door een depressie. Meer dan een maand lang werd ik elke ochtend ontzéttend somber wakker. Dit hield gedurende de hele dag aan. Ik voelde me ook verdoofd, alsof er een zware deken over me heen lag. Daarbij dacht ik veel na over de dood. ‘Je kan er net zo best niet zijn. Je wordt toch niet gemist.’ In eerste instantie keek ik niet heel gek op van deze gedachten en gevoelens. Door mijn persoonlijkheidsproblematiek ben ik wel gewend aan moodswings. Die depressieve momenten kunnen razendsnel opkomen, maar zakken vaak ook even snel af. Maar dit gemoed bleef

Lees meer

Laten we ons eerst inzetten voor waardig ouder worden

Als ik nadenk over de term ‘voltooid leven’ dan zie ik een leven voor me met een logisch chronologisch verloop. Je wordt geboren, gaat naar school, gaat aan het werk, krijgt een liefje en kinderen, gaat met pensioen. Daarna komt de ‘laatste fase’. Het liefje sterft misschien eerder dan jij en ook je vrienden zijn de pijp uit. Je bent al twintig jaar gestopt met werken en bent niet langer van maatschappelijk nut. Je krijgt ouderdomskwaaltjes. Lastig, want moeilijk te rijmen met de actieve persoon die je altijd bent geweest. Soms wens je dat je stilletjes zou wegglijden in je

Lees meer

Zomaar wat dingen die ik leerde in therapie

Je leert veel in therapie. Althans, dat is voor mij het geval. Ik noem eens wat lessen. Doe er vooral niks mee, ik ben namelijk geen goeroe. … Niemand komt me redden. Dat klinkt hard en dat is het ook. Ik kan me wel laten steunen door mensen, maar uiteindelijk moet ik het zelf doen. Dit is een cliché, maar het is waar. Anderen kunnen niet voor mij de trap oplopen en ze kunnen mij ook niet helemaal naar boven tillen. En zelfs als dat ze dat zouden kunnen… Zou ik het willen? Ergens komen, zonder zelf te lopen? Ik

Lees meer

De echte wereld is niet triggervrij

Stel nou dat we offline net zo hysterisch zouden reageren op triggers als online. Wat een hilarische taferelen zou dat opleveren! Gillende mensen op straat, iemand die midden in een gesprek zijn handen voor zijn ogen slaat, iemand die hysterisch “BLOOOOOCK BLOOOOOOCK” begint te krijsen middenin de les… Triggers, ze bestaan echt. Cues die mensen kunnen herinneren aan een traumatische ervaring. Helemaal voor mensen met PTSS kan dit enorm vervelend zijn, want zo’n trigger kan je terugslingeren naar het herbeleven van de traumatische situatie. Dit kan het leven van iemand met PTSS flink belemmeren. Echter zie ik mensen zónder PTSS

Lees meer

Mijn oude buurvrouw – deel 4

De bel gaat. Het is de oude buurvrouw. Ze vraagt of ik wil komen. Op blote voeten loop ik naar beneden en ik stap haar hal binnen. Ze lijkt in de war. Ze is haar telefoon kwijt. Maar het ergste is: haar broers zouden komen, ze zouden haar naar haar moeder brengen, ze zou eindelijk ‘naar huis’ gaan. “Maar ze komen ineens niet!” zegt ze met gebroken stem.  Ik weet waarom ze niet komen. Ze zijn al jaren overleden, net als haar man en haar ouders. Het is een waarheid die je moeilijk kunt vertellen aan een demente vrouw die

Lees meer