In de wachtrij voor verandering

Ik vind de ‘Hey, het is oké’ campagne altijd wel mooi. Met name omdat ik een sucker ben voor dit filmpje. Het is op een of andere manier zo herkenbaar, dat je opstaat in de ochtend en ondanks al je angsten tóch de dag in stapt, naar je werk, of naar school. Ik vind het mooi dat de mensen in het filmpje hun angst letterlijk ‘met zich meenemen’ de dag in. Hoe fijn zou het zijn als dat gewoon openlijk kon, dat je op kantoor tegen je collega kan verzuchten hoe moe of bang je bent die dag, zonder dat

Lees meer

‘Wat denk je zélf?’

Inmiddels ben ik al 3,5 jaar onder behandeling bij een psychiater. Sinds een tijdje zie ik haar ‘nog’ maar één keer per maand. Het is wel heel fijn dat dit nog zo is, want zoals ik laatst bijna in tranen tegen haar zei aan de telefoon: ‘Ik heb deze persoonlijkheid pas één jaar, het voelt soms alsof ik nét heb leren lopen!’ Ik bedoelde daarmee dat ik pas sinds een jaar enigszins in contact sta met wat ik voel, wat ik wil en wat ik nodig heb om me oké te voelen. Daarvoor was mijn gehele identiteit zwaar verstoord en

Lees meer

Openheid als nieuwe moraal

In hoeverre draagt online openheid over psychische klachten bij aan openheid in het echt? En wat betekent openheid als zijnde nieuwe norm voor mensen die – om wat voor reden dan ook – niet open kúnnen zijn? Vragen die me bezighouden. Ik geloof in openheid, omdat ik geloof in educatie. Ik geloof in mensen confronteren met wat zij niet kennen. Ik geloof in vragen beantwoorden, uitleg geven, vertellen hoe dingen voor me werken. Ik geloof in onwetendheid wegnemen, in conversaties, in leren van elkaar. Maar ik weet ook dat het voor sommige mensen te vroeg is om open te zijn,

Lees meer

Depressief, maar niet alleen

Onlangs ging ik door een depressie. Meer dan een maand lang werd ik elke ochtend ontzéttend somber wakker. Dit hield gedurende de hele dag aan. Ik voelde me ook verdoofd, alsof er een zware deken over me heen lag. Daarbij dacht ik veel na over de dood. ‘Je kan er net zo best niet zijn. Je wordt toch niet gemist.’ In eerste instantie keek ik niet heel gek op van deze gedachten en gevoelens. Door mijn persoonlijkheidsproblematiek ben ik wel gewend aan moodswings. Die depressieve momenten kunnen razendsnel opkomen, maar zakken vaak ook even snel af. Maar dit gemoed bleef

Lees meer

Laten we ons eerst inzetten voor waardig ouder worden

Als ik nadenk over de term ‘voltooid leven’ dan zie ik een leven voor me met een logisch chronologisch verloop. Je wordt geboren, gaat naar school, gaat aan het werk, krijgt een liefje en kinderen, gaat met pensioen. Daarna komt de ‘laatste fase’. Het liefje sterft misschien eerder dan jij en ook je vrienden zijn de pijp uit. Je bent al twintig jaar gestopt met werken en bent niet langer van maatschappelijk nut. Je krijgt ouderdomskwaaltjes. Lastig, want moeilijk te rijmen met de actieve persoon die je altijd bent geweest. Soms wens je dat je stilletjes zou wegglijden in je

Lees meer

Zomaar wat dingen die ik leerde in therapie

Je leert veel in therapie. Althans, dat is voor mij het geval. Ik noem eens wat lessen. Doe er vooral niks mee, ik ben namelijk geen goeroe. … Niemand komt me redden. Dat klinkt hard en dat is het ook. Ik kan me wel laten steunen door mensen, maar uiteindelijk moet ik het zelf doen. Dit is een cliché, maar het is waar. Anderen kunnen niet voor mij de trap oplopen en ze kunnen mij ook niet helemaal naar boven tillen. En zelfs als dat ze dat zouden kunnen… Zou ik het willen? Ergens komen, zonder zelf te lopen? Ik

Lees meer