Ik pas niet in de wereld (en dat is prima)

Al jong merkte ik dat ik niet in de wereld pas. Maar ik heb nooit de behoefte gevoeld om mijn omgeving te veranderen of naadloos aan te laten sluiten op mij. Ik wilde mijzelf ook niet veranderen. Ik wilde mezelf wel laten zien, maar de vrijheid geven aan anderen om me wel óf niet te begrijpen. Ik wil mezelf zo goed leren kennen, dat ik weet dat de oordelen van anderen niet hoeven aansluiten bij mijn mening over mezelf. Ik wil mijzelf erkenning geven, in plaats van wachten op de erkenning van een ander. Ik hou niet van wachten en

Lees meer

GGZ-crisis: iets signaleren en er iets bij voelen is niet genoeg

In de nieuwe serie Tygo in de Psychiatrie onderzoekt Tygo Gernandt hoe psychische labels worden opgeplakt en vraagt hij zich af of dit de juiste manier is. Waar ik eerst nog wel enthousiast kon worden over nieuwe initiatieven omtrent de crisis in de GGZ, voel ik tegenwoordig ronduit woede en verdriet. ‘Hé kijk, er zit een scheur in de weg!’ Het voelt alsof er al minstens tien een jaar een scheur in de weg zit. Eens in de zoveel tijd loopt er iemand langs. ‘JOHN!! Kijk die scheur nou, wat idioot, dat de regering daar niks aan doet.’ ‘MIE-HIEEEEN! Een

Lees meer

In de wachtrij voor verandering

Ik vind de ‘Hey, het is oké’ campagne altijd wel mooi. Met name omdat ik een sucker ben voor dit filmpje. Het is op een of andere manier zo herkenbaar, dat je opstaat in de ochtend en ondanks al je angsten tóch de dag in stapt, naar je werk, of naar school. Ik vind het mooi dat de mensen in het filmpje hun angst letterlijk ‘met zich meenemen’ de dag in. Hoe fijn zou het zijn als dat gewoon openlijk kon, dat je op kantoor tegen je collega kan verzuchten hoe moe of bang je bent die dag, zonder dat

Lees meer

‘Wat denk je zélf?’

Inmiddels ben ik al 3,5 jaar onder behandeling bij een psychiater. Sinds een tijdje zie ik haar ‘nog’ maar één keer per maand. Het is wel heel fijn dat dit nog zo is, want zoals ik laatst bijna in tranen tegen haar zei aan de telefoon: ‘Ik heb deze persoonlijkheid pas één jaar, het voelt soms alsof ik nét heb leren lopen!’ Ik bedoelde daarmee dat ik pas sinds een jaar enigszins in contact sta met wat ik voel, wat ik wil en wat ik nodig heb om me oké te voelen. Daarvoor was mijn gehele identiteit zwaar verstoord en

Lees meer

Openheid als nieuwe moraal

In hoeverre draagt online openheid over psychische klachten bij aan openheid in het echt? En wat betekent openheid als zijnde nieuwe norm voor mensen die – om wat voor reden dan ook – niet open kúnnen zijn? Vragen die me bezighouden. Ik geloof in openheid, omdat ik geloof in educatie. Ik geloof in mensen confronteren met wat zij niet kennen. Ik geloof in vragen beantwoorden, uitleg geven, vertellen hoe dingen voor me werken. Ik geloof in onwetendheid wegnemen, in conversaties, in leren van elkaar. Maar ik weet ook dat het voor sommige mensen te vroeg is om open te zijn,

Lees meer

Depressief, maar niet alleen

Onlangs ging ik door een depressie. Meer dan een maand lang werd ik elke ochtend ontzéttend somber wakker. Dit hield gedurende de hele dag aan. Ik voelde me ook verdoofd, alsof er een zware deken over me heen lag. Daarbij dacht ik veel na over de dood. ‘Je kan er net zo best niet zijn. Je wordt toch niet gemist.’ In eerste instantie keek ik niet heel gek op van deze gedachten en gevoelens. Door mijn persoonlijkheidsproblematiek ben ik wel gewend aan moodswings. Die depressieve momenten kunnen razendsnel opkomen, maar zakken vaak ook even snel af. Maar dit gemoed bleef

Lees meer